نرم نرمک می رسد اینک بهار
نرم نرمک می رسد اینک بهار شاخه‌های شسته، باران خورده، پاک
آسمان آبی و ابر سپید
برگهای سبز بید
عطر نرگس، رقص باد
نغمه شوق پرستوهای شاد
خلوت گرم کبوترهای مست
نرم نرمک می رسد اینک بهار
خوش به حال روزگار
خوش به حال چشمه ها و دشتها
خوش به حال دانه‌ها و سبزه‌ها
خوش به حال غنچه‌های نیمه‌باز
خوش به حال دختر میخک که می خندد به ناز
خوش به حال جام لبریز از شراب
خوش به حال آفتاب
ای دل من گرچه در این روزگار
جامه رنگین نمی پوشی به کام
باده رنگین نمی بینی به جام
نقل و سبزه در میان سفره نیست
جامت از آن می که می باید تهی است
ای دریغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسیم
ای دریغ از من اگر مستم نسازد آفتاب
ای دریغ از ما اگر کامی نگیریم از بهار
گر نکوبی شیشه غم را به سنگ
هفت رنگش می‌شود هفتاد رنگ
مرد کوچولوی مهربونم، امروز که برات می نویسم روز 19 اسفند ماه 1394 هستش و ما داریم از این سال با همه خاطرات تلخ و شیرینش خدا حافظی می کنیم و به روی سال 1395 سلام می کنیم.
توی این سالی که گذشت شما بسیار بزرگ تر شدی ، نه فقط قدت بلکه شعورت ، احساست، و مهربونیت رشد کرد و خیلی خیلی متفاوت تر از سال های قبلت فهمیده شدی، من خوشحالم که بزرگ شدنت رو می بینم، حتی بعضی وقتا که باهام حرف می زنی ، استدلال می کنی و از احساساتت می گی واقعا شوکه می شم و می خندم از اینکه خدا چقدر بزرگه که وجود و رشد کودکم رو بهم یادآوری می کنه کودکی که من به این دنیا آوردم و مسئولش شدم در برابر زندگیش توی این دنیا ، بعضی اوقات یک کوچولو می ترسم که ندونم چه کار باید برات بکنم، چطوری وقتایی که پیشت نیستم دلم و آروم کنم و توی این دنیا چطوری مواظبت باشم. راستش از خدا می خوام که خودش مواظبت باشه و خیلی خیلی بهت لطف داشته باشه. دوست دارم
